Home / Over Mij / Verhalen / Carolien Kock en Fenore

Carolien Kock en Fenore

Mijn ervaring met Jolenta tijdens de trainingen:

Ik heb mijn tinker merrie gekocht toen ze 1.5 jaar oud was. Het werd een grote dame van 1.60 dus toen ze rond de 4 jaar oud was ben ik begonnen met haar te  trainen.  Ik wilde eerst western met haar gaan rijden, maar ik merkte dat ze hier niet zo geschikt voor was.  Ze was behoorlijk voorwaarts en struikelde heel veel. Best wel gevaarlijk.

Al gauw ben ik overgegaan naar dressuur. Dat ging beter, maar ze bleef erg voorwaarts en het struikelen werd ook niet veel minder. In onze “gewone dressuur” groepslessen moest ze alles snel kunnen en ik merkte dat het tempo te hoog lag voor ons. Ze was lichamelijk niet in staat om allerlei dressuur oefeningen te doen met mij op haar rug. Ze ging alleen nog maar harder rennen en ben ook gestopt met die lessen.
Daarbij struikelde ze veel, maar ook haar achterbeen “vergat” ze wel eens. Heel eng gevoel ! Instructrices zeiden dat ze gewoon te lui was om haar benen op te tillen maar ik geloofde dit niet. Er was iets anders.

Ik ben gestopt met groepsles en heb privé les genomen bij een dressuur amazone. Dat ging redelijk, maar merkte dat een les behoorlijk zwaar was voor mijn tinker.  Ze “vergat” steeds vaker een achterbeen tijdens het rijden en toen ineens tijdens onze les… Ze liep in draf onregelmatig! In stap was er niks te zien, draf rechtuit ook niet, maar op de volte liep ze heel onregelmatig.
Mn instructrice zei; ” stap maar af en ga thuis maar haar been koelen. Waarschijnlijk heeft ze zich verstapt en zie je volgende week weer ”
Na een paar weken “rust” weer naar les gegaan en weer liep ze na een half uur op de volte onregelmatig. Toen ben ik gestopt met privé les en heb haar op rust gezet in het land.

Op dat moment kwam Jolenta bij ons op stal staan met haar Friese merrie. Ik kende haar al omdat ze mij eerder heeft geholpen met een haflinger die ik destijds had.  Ik vertelde haar dat mijn tinker merrie van nog maar 5 jaar oud “kapot” was. Ik zag het allemaal somber in, maar Jolenta bekeek het positief en wilde mij graag helpen in het recreatie traject. Ze ging met ons mee naar de paardenkliniek in Wapenveld. Ze bekeek de röntgenfoto’s met de dierenartsen en legde haar revalidatie plan aan hen uit. Dierenarts vond het een prima plan en gaf akkoord met deze “nieuwe” manier van trainen. “De academische rijkunst”. Het rechtrichten van het paard.  Mij zei het allemaal toen nog niks maar toen Jolenta haar theorie uitlegde en mij het nodige huiswerk gaf, klonk het mij allemaal heel logisch.

De kreupelheid werd veroorzaakt door een woekering op haar straalbeen, wat haar pees kapot schuurde. Opereren was niet mogelijk omdat men er niet goed bij kon komen. Enigste oplossing was een totaal andere manier van trainen en haar hoeven aanpakken. Ze had behoorlijke platvoeten en moest “hoger” op haar voeten komen te staan.  Jolenta ging zich in het probleem verdiepen en kwam met een revalidatie plan.
Fenore kreeg ijzertjes om haar stand te verbeteren en we hebben een plan gemaakt om eerst handwerk/grondwerk met haar te doen voor ongeveer een jaar en daarna weer verder te kijken.  Jolenta heeft Fenore veel manieren bijgebracht (ze kon echt over je heen denderen) en we zagen haar door het grondwerk steeds soepeler worden.  Ook heeft Jolenta mij geleerd om leiderschap te tonen richting Fenore. Ze had er op een gegeven moment ook duidelijk veel plezier  in.

Elke 3-4 maanden zijn we naar de dierenarts terug gegaan om te kijken hoe het herstel verloopt. Ze stond na een jaar super op haar hoeven, was eindelijk een beetje afgevallen en ze was lekker soepel en happy in haar koppie. We zijn na een klein jaartje begonnen met rechtuit stappen onder het zadel wat super ging. Ze struikelde niet meer en ook haar achterbeen verloor ze niet meer.  Voordeel van het werken aan de hand is dat ze de oefeningen veel sneller begrijpt onder het zadel. Alles viel op zijn plek ! De oefeningen breidde zich steeds meer uit naar travers, renvers, appuyement en ze werd steeds trotser en trotser. Ik kon na een paar jaar alles weer met haar. Stap, draf en galop zonder 1 pas weer kreupel te hebben gelopen. Uiteraard altijd rekening gehouden met de staat vd bodem. Ik heb niet in mulle bodems gereden of over oneffen terrein gereden.

Tot op heden heeft ze nog geen pas kreupel gelopen en is ze momenteel heel erg happy in Italië op een tinker stoeterij om voor nageslacht te zorgen.

Mijn dank is groot Jolenta!

Een afgeschreven paard weer nieuw leven in kunnen blazen, dat is toch fantastisch !

Echte aanrader voor de angstige ruiter, trailer laden en revaliderende paarden.
En alles wat daarbuiten valt, kan Jolenta jou ook prima bij helpen!