Home / Over Mij / Verhalen / Charlotte en Quejacea

Charlotte en Quejacea

Mijn naam is Charlotte, ik ben 39 jaar en ben 2 jaar geleden begonnen met lessen Academische Rijkunst bij Jolenta. Ik ben een vrijetijdsruiter, heb geen eigen paard, maar rij 2 keer per week het paard van André Mos (Terra Salva). De bruine Lusitano merrie Quejacea is 20 jaar oud en topfit en wij vermaken ons bij goed weer het liefst in het bos en rijden in najaar en winter wat vaker in de bak. Quejacea is tevens de moeder van Delicioso, het paard van Jolenta. Ik begon met de lessen omdat 2 vriendinnen op stal dit wilden uitproberen en zij vroegen aan mij of ik mee wilde doen. Ik had echt geen idee wat het was, maar vond het erg leuk om eens uit te proberen. En nu zijn wel al 2 jaar bezig…

Toen ik begon met lessen, ging het rijden okay, we vermaakten ons en meestal was Quejacea braaf. Eenmaal begonnen met de lessen, kwam Jolenta er snel achter dat ik geen duidelijk leiderschap had over Quejacea en zo begonnen we eerst met wat vrij werk. Deel van de bak afgezet en communiceren met je paard. Uiteindelijk ben ik nu in staat om Quejacea te longeren, maar dan zonder longe. Door hele subtiele commando’s krijg ik haar in stap, draf, galop, linksom rechtsom, halt houden. Super gaaf om op deze manier met je paard bezig te zijn! Ik heb door het vrij werken een veel beter contact met Quejacea gekregen; zij respecteert mij en wij begrijpen elkaar. En daar had ik vervolgens weer baat bij toen we verder gingen met de oefeningen aan de hand. Eerst aan een touw, vervolgens aan de teugel. In elke nieuwe positie en met elke nieuwe oefening is het weer even zoeken: war moet ik staan, welk signaal geef ik met mijn lichaam, hoe moet ik met 2 handen beide teugels en een zweep vasthouden, zelf op de juiste plek staan en gaan, geen hoeven op mijn voeten krijgen en dan ook nog letten op hoe het paard zijn lichaam gebruikt…. Niet makkelijk, maar echt zó leuk om steeds weer die kleine stappen vooruit te zetten. Ik zie nu steeds vaker wanneer Quejacea haar lijf goed gebruikt en weet het steeds beter op de juiste manier te corrigeren als zij dat niet doet. Het gaat heus nog niet perfect, maar juist die verbeteringen maken het zo leuk. En ik heb er ook bij het rijden (in de bak en zeker ook in het bos) veel baat bij. Het is een zeer intense manier van samenwerken met je paard waardoor je een veel beter band krijgt met elkaar. Mede door dit intenser contact lukt het mij nu wel om over het spoor te rijden en lukte het mij laatst ook om Quejacea, die normaal gesproken met een grote boog om elke plas water hen loopt, erin te krijgen. En zij ging er in stampen van blijdschap. Een prachtig moment was dat! Naast dat je bouwt aan een goed contact met je paard, leer je door de lessen en de oefeningen enorm veel over het lijf van het paard en hoe jij het paard kan helpen, zijn lijf goed te gebruiken. En je leert ook veel over jezelf: wat straal ik uit, wat zegt mijn lichaamstaal, waar sta ik mijn paard in de weg? En van daaruit kan je zo veel leuke dingen doen! Ik kan het iedereen aanraden. Wij lessen trouwens meestal 1 keer per maand en tussendoor oefen ik meestal zo’n 2 keer zelf. Wat ook heel fijn is om je paard even aan de hand los te werken, voordat je gaat rijden, dus dat doe ik ook af en toe. De frequentie van lessen zou wat hoger kunnen, maar het ligt er maar net aan wat je doel is. Ik heb geen haast en vind het prima om op deze manier steeds weer een stapje verder te zetten.